Wildlifelight

Het dichtbevolkte Nederland is één van de landen met de meeste lichtvervuiling ter wereld. Zelfs buiten de Randstad is bijna geen plek te vinden waar de nachtelijke duisternis niet wordt verstoord door de rossige gloed van steden, kassen of elektriciteitscentrales, de series koplampen van auto’s op de snelweg, de knipperende rode lichten van windmolens in de verte. Lichtvervuiling tast niet alleen de kwalititeit van het nachtelijke landschap aan, het betekent ook energieverspilling en nodeloze CO2-uitstoot. Bovendien veroorzaakt het ecologische schade: trekvogels en andere dieren raken erdoor gedesoriënteerd. Daar komt nog bij dat een overvloed aan kunstlicht aantoonbaar ongezond is voor de mens. De afgelopen jaren is de aandacht voor het fenomeen gegroeid. Organisaties als Milieudefensie, het Platform Lichthinder en Nacht van de Nacht proberen de politiek en het grote publiek ervan te doordringen dat het nachtelijk duister een schaars goed is, dat beschermd en gekoesterd moet worden. 

Tot dat besef kwam ook landschapsfotograaf Jeroen Bruggenwirth. Aanvankelijk was hij van plan voor Vrij Nederland een fotoserie te maken over luchtvervuiling – één letter verschil – maar al spoedig ontdekte hij dat lichtvervuiling alom tegenwoordig is, en zich bovendien veel beter laat fotograferen. Diep in de nacht begaf hij zich naar Moordrecht in Zuid-Holland, waar de vale gloed van de kassen van tientallen kilometers ver te zien is. Naar IJmuiden, waar de walmende Hoogovens licht uitstoten tot ver over zee. Naar Scheveningen, de badplaats waar duisternis niet bestaat. Naar de Veluwe, waar snelwegen en onbemande tankstations een spoor van licht trekken door de bossen. En naar Naaldwijk in het Westland, waar iedere nacht een vaal-oranje lichtkoepel opgloeit boven het kassengebied. Het resultaat is, paradoxaal genoeg, van een wonderlijke esthetiek.

Zelfs onooglijke bedrijventerreinen en betonnen woontorens krijgen in de fotografie van Jeroen Bruggenwirth iets magisch door het spel van licht en duisternis, zodat je als kijker snel kunt vergeten dat je in feite naar lichtvervuiling kijkt. Zo houdt hij de kijker een spiegel voor: als motten in de nacht zijn we gebiologeerd door het licht, zelfs als we weten hoe schadelijk het in veel opzichten kan zijn.

 

Tekst: Thijs Broer

  • Wild01
  • Wild02
  • Wild03
  • Wild04
  • Wild05
  • Wild06
  • Wild07
  • Wild08
  • Wild09
  • Wild10
  • Wild11
  • Wild12
  • Wild13